محمد بن ابى عمير بسند خود از امام صادق عليه السلام روايت كند كه فرمود : حسن بن على عليهما السلام بأصحاب خود فرمود : براى خداوند دو شهر است يكى در مشرق و ديگرى در مغرب ، و در آن دو براى خداوند بندگانى است كه هرگز انديشهء نافرمانى و معصيت او را نكرده‌اند ، به خدا سوگند در آن دو شهر و ميان آن دو براى خداوند حجتى بر بندگانش جز من و برادرم حسين كسى نيست . و روايتى مانند اين از حسين بن على عليهما السلام رسيده كه در كربلا به پيروان پسر زياد فرمود : چيست شما را كه در دشمنى با من دست بهم داده‌ايد ؟ آگاه باشيد : به خدا ! اگر مرا بكشيد هر آينه حجت خدا را بر خويشتن كشته‌ايد ، به خدا سوگند در ميان جابلقا و جابرسا پسر پيغمبرى كه خدا بوسيلهء او بر شما احتجاج كند جز من نيست ، و مقصود آن حضرت از جابلقا و جابرسا همان دو شهرى است كه امام حسن عليه السّلام ( در حديث پيشين ) فرمود . و از نشانه‌هاى روشن بر كمال ( و خردمندى ) ايشان ( با اينكه از نظر سن كودك و خردسال بودند ) صرف نظر از آنچه در داستان مباهله گذشت ( كه با خردسالى رسول خدا ( ص ) آن دو را براى مباهله همراه خود برد ) اين بود كه پيغمبر ( ص ) با آن دو بيعت كرد ، و در ظاهر با هيچ كودكى جز آن دو بيعت نكرد ( و اين برهان روشنى است كه آن دو با اينكه خردسال بودند از نظر عقل و خرد مردانى كامل بشمار ميرفتند ) و ديگر اينكه قرآن پاداش بهشت در برابر كردار نيكشان قرار داد با اينكه آن دو ( در آن حال ) كودك بودند ، و مانند اين ( آيه ) در بارهء كودكان ديگر كه مانند آنان بودند نازل نگشت ، ( و آن آيه‌اى است ) كه خداى تعالى در سورهء هل اتى فرمايد : « و خوراندند آن خوراك را با اينكه آن را دوست داشتند به بينوائى و